vrijdag 2 juni 2017

Eddie




Als studente in de 90's was ik erg gehecht aan twee cassettebandjes. Op de één stond Ten van Pearl Jam en op de andere stond VS van Pearl Jam. Man man man. De stem van Eddie Vedder, de gitaren, de melodieën, de intensiteit! Het derde album, Vitalogy, kocht ik op vinyl. Ik was erg trots op het bezit van die plaat die ik na te hem te hebben uitgeleend nooit meer terugzag. Of het één met het ander te maken heeft weet ik niet, maar ik verloor vervolgens ook de band uit het oog.

Eddie Vedder kwam weer in mijn blikveld rond de tijd dat Into The Wild uitkwam. Steven kocht de elpee van de soundtrack. Weer was ik direct verkocht, en verknocht aan die plaat. Ook zijn 'Ukelele songs' waren bij mij aan het goede adres. Eddie heeft een stem waar ik met mijn goede gedrag al urenlang woorden voor probeer te verzinnen, maar zo'n beste schrijver ben ik nog niet. Laat ik het erop houden dat zijn stem iets machtigs heeft en tegelijkertijd iets kalmerends en geruststellends. Ik houd er ontzettend van.

Steven en ik bezoeken de laatste jaren geregeld concerten, van Neil Young tot en met Bruce Springsteen. "Eddie Vedder staat ook nog op mijn lijstje hoor", riep ik steeds vaker. Het geluk stond aan mijn kant: Mojo kondigde afgelopen winter aan dat hij in mei 2017 naar Amsterdam zou komen. Ik legde beslag op twee tickets. De hoge prijs kon me aan m'n reet roesten. Ik moest en zou erheen.

Het werd een bijzondere avond. Ook wel een beetje raar. Negen dagen ervoor had één van Eddies beste vrienden, de fantastische zanger Chris Cornell (Soundgarden), suïcide gepleegd. Eddie, voor ons een stipje in de verte, noemde Chris' naam niet één keer; maar was hoor- en voelbaar in de rouw. Na The End aarzelde hij even, verliet vervolgens abrupt het podium, maar kwam toch snel weer terug. Die worsteling. Veel mensen hadden betraande ogen.

Het was wonderlijk, ingetogen, emotioneel. Ik heb een afspeellijst gemaakt van de nummers die hij speelde. Van sommige liedjes begreep ik later pas waarover ze gaan. Bijvoorbeeld I'm so tired (over depressie) van de mij onbekende band Fugazzi en andere, mij nog onbekende Pearl Jam-songs over de dood en afscheid. Pareltjes zitten ertussen.

Ik haal nu in en maak dankbaar gebruik van YouTube en Spotify om te beluisteren wat Pearl Jam heeft gemaakt in de tijd dat ik ze kwijt was. De hele harde schreeuwnummers zijn niet aan mij besteed - hoewel, in boze buien... best lekker - maar ik ben heel vaak verrast door melodieën en lyrics. En steeds weer die stem van Eddie Vedder. Die blijft me overdonderen.

Links:

vrijdag 19 mei 2017

(Bijna) alles gaat voorbij

Dochter (10) en zoon (14) zijn momenteel in de ban van fidget spinners. God mag weten waarom, want zo'n fidget spinner kan alleen maar ronddraaien. Het zal wel snel overwaaien. Hun plotseling interesse in pony's kan ik beter begrijpen. Voor ons is die hele paardenwereld nieuw, maar ik kan er heel goed inkomen dat het fantastisch moet zijn om samen te werken met zo'n prachtig dier. Hopelijk hebben beiden hun sport gevonden.


Maar hoe tijdelijk of blijvend de dingen ook lijken, uiteindelijk gaat alles voorbij. Nietwaar. Ook het leven. Eergisteren stierf Soundgarden-zanger Chris Cornell. Hij had een dijk van een stem, die ik altijd heb bewonderd. Zo iemand gaat dan toch een beetje bij je leven horen. Helaas heb ik nooit de kans gegrepen om hem live te zien spelen. Des te blijer ben ik dat we binnenkort naar Eddie Vedder gaan, want die staat ook al heel lang op mijn lijstje.

'Alles is vergankelijk', zeggen de boeddhisten zo mooi. Behalve dan - en daar raak ik steeds meer van overtuigd - onze zielen. Dit groeiende besef geeft vertrouwen. Een zekere lichtheid. Dankbaarheid. Natuurlijk maak ik me nog wel eens zorgen, maar hé, daar ben ik dan ook een mens voor. Als ik dat ook niet meer heb, verander ik mijn naam in Dalai LaMartine.

woensdag 3 mei 2017

De krantenjongen


Zwijgend staan we aan de eettafel, mijn zoon en ik. Ik vouw de kranten, hij schuift de folders erin. We zijn niet van die praters. Gelukkig voelen we ons allebei niet gedwongen om een gesprek gaande te houden. Stiltes zijn ook oké. Ik zie aan zijn gezicht dat hij een pauze nodig heeft. "Ik heb zo'n vol hoofd", zucht hij. "Ik ga even op de trampoline springen hoor, is dat goed?" Natuurlijk is dat goed.

Een paar maanden geleden begon hij met zijn wekelijkse bezorgbaantje. Al gauw kreeg hij spijt, want soms is het aantal folders en bijlagen zo groot dat ze niet allemaal in de (joekels van) fietstassen passen. Maar zijn vader steekt hem geregeld de helpende hand toe. Die rijdt er dan achteraan met de auto, met op de achterbank een paar zware kratten vol papier.

Een paar keer viel hij om, met fiets en al. Als het aan hem had gelegen, had hij al lang zijn 'ontslag' ingediend. Maar we willen hem leren doorzetten.

Praten over hoe fijn het is dat hij geld verdient - en hoeveel computerspelletjes hij daar wel niet van kan kopen! - helpt hem daarbij; ook al ziet hij er elke week tegenop.

Als ie is uitgesprongen, zet hij deel 1 van Pirates of the Caribbean op. "Ik wil alle films weer zien voordat ik deel 5 in de bioscoop ga kijken", deelt hij mee. Prima. Kijken en vouwen gaat prima samen, zie ik. Een uurtje later loopt hij richting zijn zwaar beladen fiets. "Heb je je telefoon bij je?" vraag ik. "Oh nee, nog niet. Waar is ie?" Hij snelt naar binnen om hem te zoeken. Daarna, nadat hij - met een beetje hulp - zijn fiets door de poort heeft weten te wurmen, fietst hij weg.

Ruim een uur later is hij terug. Opgewekt, omdat hij het ten eerste alleen en ten tweede supersnel voor elkaar had gekregen. Ook op mijn gezicht komt een glimlach. Voor een kind met autisme kunnen doodgewone taken en klussen soms heel ingewikkeld zijn. Maar mijn zoon laat zien dat hij beschikt over doorzettingsvermogen. En ook al blijft ie lichamelijk nog een klein opdondertje; hij groeit als een malle. Ik ben zo trots als een pauw.

zaterdag 14 januari 2017

Carpe diem

Dat je je gezondheid niet als iets vanzelfsprekends mag beschouwen, is mij de afgelopen dagen extra duidelijk geworden. "Voel me niet goed aan linkerbeen en linkerarm. Weet niet of ik de dokter daarvoor moet bellen. Wat zou jij doen?" appte mijn zus mij een paar dagen geleden. "Je hebt toch geen beroerte gehad?" vroeg ik geschrokken. "Vast niet", antwoordde ze nog.

Gisteren zat ik aan haar ziekenhuisbed toen ze te horen kreeg dat ze een klein herseninfarct heeft gehad. Straks mag ze weer naar huis. Ze kampt nog met een veel te hoge bloeddruk en ernstige hoofdpijn, en haar been 'zwabbert' nog een beetje, maar dat zal gaandeweg vast beter worden. Ik dank God op mijn blote knieën voor het feit dat we haar nog hebben. Dat het goed met haar gaat. 

Het gebeuren heeft me meer dan ooit doen beseffen hoe kostbaar het leven is, dat je goed voor jezelf moet zorgen (toch maar eens wat meer gaan bewegen, en wat vaker fruit pakken in plaats van een stapel chocoladekoekjes) en hoe belangrijk het is dat je niet uitstelt tot morgen wat je vandaag kunt doen. Maar vooral: hoe belangrijk mijn zus voor mij is.

"Ik weet niet of ik het ooit heb gezegd, maar ik hou van je, zus", appte ik haar vanmorgen. "Ik ook van jou hoor." <3


woensdag 11 januari 2017

Celebrating David Bowie

Vandaag een jaar geleden werd bekendgemaakt dat David Bowie was gestorven. De volgende dag werd ik fan. De rest van het jaar 2016 hing m'n bek open van verbazing om alles wat Bowie in zijn leven geproduceerd had. Bowie; inspirerend, slim, cool, mysterieus en 'out of the box denkend' als hij was.

In november maakte pianist Mike Garson op Facebook bekend dat Bowies oude bandleden in Londen een benefietconcert zouden geven om het leven van David Bowie te vieren. Het zou plaatsvinden op de dag dat Bowie 70 jaar zou zijn geworden in de wijk waar hij was geboren. Natuurlijk wilde ik daar graag bij zijn! Gelukkig slaagden we erin om kaarten te bestellen (wat een geluk!).

Zondag 8 januari 2017 arriveerden we in Brixton. Het eerste dat we deden was bloemen leggen bij de muurschildering, direct tegenover het metrostation van Brixton. Knalroze gerbera's.

We wilden ons aansluiten bij een Bowie-rondleiding, georganiseerd door een geschminkte jongeman met een gitaar om zijn nek, maar helaas was er geen plek meer.

Dus gingen we alvast een kijkje nemen bij de O2 Brixton Academy, waar 's avonds het concert zou plaatsvinden. Het was nog maar 14.00 uur, maar er stond al een groepje mensen voor de ingang! Ze zouden nog vierenhalf uur moeten wachten! De toewijding!

Bij de Brixton Academy ontmoetten we de Duitse Isabella (naar schatting 55 jaar oud) die nog geen kaartje had, maar er nog wel één hoopte te bemachtigen. Ze was sinds haar 19e fan van Bowie en had twee weken na zijn dood een Blackstar-tattoo laten zetten. Isabella liep met ons mee naar het geboortehuis van Bowie aan Stansfield Road, 40. Onderweg kwamen we langs de artiesteningang van de Brixton Academy, waar ook een groepje fans stond. Deze waren echter niet erg mededeelzaam. Steven vroeg één van hen of hij al artiesten naar binnen had zien gaan. Hij antwoordde, erg uit de hoogte: "Yeah. A couple."

Het bezoek aan Bowies geboortehuis was wel een hoogtepuntje, hoor. Daar stonden we dan, voor de woning waar op de kop af 70 jaar eerder David Robert Jones was geboren Hier had de 'rock legend' het levenslicht gezien. Hier had hij als kleine jongen op straat gespeeld.


Bowies geboortehuis
Isabella had geluk: ze moest er 110 pond voor neertellen (twee keer de waarde) maar haar ticket was in the pocket! Blij ging ze met ons mee naar de pub, waar we een stel uit Liverpool ontmoetten - Billie en Paula - die ook naar het concert gingen. We dronken met z'n vijven een paar biertjes, hartstikke gezellig. De kroeg stond vol met mensen met Bowie-shirtjes; Billie, Isabella, Steven en ik droegen er ook één. Dat gaf een grappig soort van saamhorigheidsgevoel. 

Billie vertelde dat hij Bowie zo'n vijf keer had zien optreden. De eerste keer was in 1972. Hij had de naam David Bowie op de platenhoes van Lou Reeds Transformer zien staan, en toen hij hoorde dat Bowie zou komen optreden, kocht hij een kaartje. Hij was direct 'hooked'. 

Toen Bowie overleed, had Billie het gevoel dat hij een familielid was verloren. Isabella bezocht kort na Bowies dood de tentoonstelling David Bowie Is en zegt onophoudelijk te hebben gehuild. Bijzondere verhalen, waar ik heel goed in kan komen. 

Billie, Paula, Steven en Isabella
Omdat we ook nog iets moesten eten, namen we afscheid van Billie en Paula en gingen we samen met Isabella op zoek naar een eettentje. Ik geloof dat we in de Brixton Market zijn uitgekomen, in een klein Afrikaans eettentje zonder toilet (Steven werd verwezen naar het openbare toilet aan de overkant). Ook in dat restaurantje zaten mensen met Bowie-shirts en bliksemschicht-oorbellen. 'We came all the way from Leeds', hoorde ik iemand zeggen. Tss. Wij kwamen helemaal uit Nederland. :) 

Poster op een muur in Brixton
Nog even langs de 'mural'
En toen: op naar de O2 Brixton Academy! Daar aangekomen - het was nog niet eens 18.30 uur - stond er al zo'n lange wachtrij dat we aan de achterkant van het gebouw uitkwamen en toen nóg eens de hoek om moesten. Hilarisch! Het regende een beetje, maar de sfeer was opperbest. Op een gegeven moment kwam er beweging in de lange rij en toen we in de buurt van de ingang kwamen, kwamen er van alle kanten mensen toegestroomd. Chaos! Gelukkig raakten we zonder kleerscheuren binnen. 

Wat volgde was een geweldige avond. En wel om de volgende redenen:
  • met bijna 5.000 Bowie-fans in één ruimte staan is al een belevenis op zich
  • ze zongen ook nog eens alles zéér enthousiast mee en applaudisseerden en juichten na elk nummer
  • het was magisch om Bowies muziek te horen spelen door zijn eigen bandleden. Dichter bij Bowie dan dit konden we niet komen
  • verbazing bij elk nummer over wat ik eigenlijk al wist: wat heeft Bowie toch VEEL schitterende liedjes gemaakt
  • alle artiesten (met uitzondering van La Roux, sorry) waren briljant
  • het gospelkoor!
  • de strijkers!
  • zangeres Gaby Moreno (ik kende haar nog niet) die Five Years zong. Kippenvel!
  • het gitaarwerk van Earl Slick! 
  • Bowies vriend Gary Oldman zong ook en opende met Dead Man Walking
  • goeie special guests, onder wie: Tom Chaplin (Keane), Simon LeBon, Tony Hadley (Spandau Ballet), Tony Elliot (Def Leppard) en Joe Sumner (zoon van Sting)
  • de artiesten hadden er zichtbaar ontzettend veel plezier in. Ze dansten en lachten en sloten zich geregeld spontaan aan bij het achtergrondkoor
  • Mike Garson zei dat hij Bowies spirit voelde en dat hij (Bowie) het geweldig vond
  • Earl Slick bedankte het geweldige publiek en je voelde dat ie het meende
  • niemand huilde, het was één groot (verjaardags)feest
  • het was een eer om erbij te zijn!
  • het was supertof



Eenmaal weer buiten kocht ik een cool Bowie-shirtje op straat. Steven had er binnen al één van de tour gekocht. We namen afscheid van Isabella en zochten ons hotel op. Gelukkig lukte dat met een bus, want uitgerekend die dag was er een tube-staking. Die nacht deed ik geen oog dicht. 

De volgende ochtend gingen we met de taxi naar Liverpool Street Station (de staking was nog gaande) en troffen we een taxichauffeur uit Kosovo die in gebrekkig Engels (ondanks 18 jaar in Londen) ons de oren van de kop lulde. Mijn god. De terugreis verliep verder probleemloos en maandag rond het middaguur landden we weer in mistig Amsterdam. Brak tot op het bot, maar een hele mooie ervaring rijker!

dinsdag 12 juli 2016

'We want more!' (of niet natuurlijk)

Elk concert is bijzonder, al doet de ene artiest meer met je dan de andere. Zo werd ik op 6 mei in de Melkweg in Amsterdam niet bijster warm van The Dandy Warhols, van wie ik één grijsgedraaide cd heb. Er zitten mooie herinneringen vast aan die ene cd. Maar de Warhols hadden na die cd allerlei platen gemaakt die niets met mij bleken te doen. En excusez le mot, maar soms maakten ze ronduit takkenherrie en de band had weinig tot geen interactie met het publiek. Na afloop liepen vriendin Dionne en ik naar huis, zo van: 'Oké'. 
Voor herhaling vatbaar: Nee hoor.
The Dandy Warhols in de Melkweg

Hoe anders was het concert van Bruce Springsteen, op 14 juni op het Malieveld in Den Haag. Het was één groot feest, drieënhalf uur lang, en ik heb nog weken nageglunderd. Wat een vent is die Springsteen. Held. 
Voor herhaling vatbaar: Jahaha, natuurlijk. 
Bruce Springsteen op het Malieveld

Op 24 juni gingen Steven en ik naar Coldplay in de Amsterdam ArenA. Ik ben best wel groot fan, maar het concert viel een tikje tegen. Er miste iets. Een soort van bezieling. Als je thuis heel hard Coldplay-liedjes draait en een beetje met confetti strooit, dan heb je - in 't klein - bijna hetzelfde (met als grootste verschil dat je de bandleden niet ziet). Het leek allemaal behoorlijk geregisseerd. Geen geïmproviseerde gitaarsolo's ofzo. Dat ze héél dichtbij ons (op een klein podiumpje) een paar songs kwamen spelen, was natuurlijk heel bijzonder. Chris Martin die op een paar meter afstand z'n ding doet. Gaaf. Maar na nog geen twee uur waren ze alweer pleite. Geen toegift, wel een aftiteling op een beeldscherm. Raar. Ietwat teleurgesteld liepen we terug naar de auto.
Voor herhaling vatbaar: Nee.
Chris Martin op dat podiumpje in de ArenA

Wat een verschil met de manier waarop we op 9 juli de Amsterdamse Ziggodome uit wandelden. Neil Young had ons under his spell. André, mijn eerste verkering, liet mij begin jaren '90 kennismaken met Déja vu van Crosby, Stills, Nash & Young en later kocht ik een paar solo-cd's van Young. Tijdens het concert had ik op een gegeven moment de tranen in de ogen. Gewoon, omdat Neils gitaarspel zo mooi was. Dat is me nog nooit overkomen. Neil bleek bovendien niet onder te doen voor The Boss qua uithoudingsvermogen: hij hield er pas na 200 minuten mee op. De hele avond kregen we prachtige gitaarsolo's en wonderschone muziek voorgeschoteld. Dat ik veel liedjes niet kende, maakte helemaal geen reet uit. Het was genieten met een joekel van een G. 
Voor herhaling vatbaar: JAAA!
Uncle Neil in de Ziggodome <3
Wishlist van te bezoeken concerten 
  1. Neil Young! (nog een keer)
  2. Bruce Springsteen! (nog een keer)
  3. Eddie Vedder! (héél graag)
  4. Paolo Nutini!
  5. John Mayer!
  6. Pearl Jam
  7. Mika
  8. Beck
  9. Beth Hart
  10. Eric Clapton
  11. Iggy Pop (in mei nog in A'dam. Toen konden we niet)
  12. Elvis Costello
  13. Chris Cornell
  14. Lionel Richie (camp. LOL)
  15. Santana
  16. Whitesnake (jeugdsentiment)
In het hiernamaals:
  1. David Bowie!!! <3
  2. The Beatles
  3. Johnny Cash
  4. Mozart
  5. John Lennon
  6. George Harrison
  7. Jeff Buckley
  8. The Doors
  9. Jimi Hendrix
  10. The Velvet Underground
  11. Ramses Shaffy
  12. The Jackson Five
  13. Michael Jackson
  14. Nina Simone
  15. Whitney Houston
  16. James Brown
  17. Queen 
  18. Elvis Presley

zondag 19 juni 2016

Kippenvel op het Malieveld


Vijf dagen na mijn tweede Springsteenconcert en de betovering is nog lang niet verbroken. Mijn vriendin Bea en ik stonden op het Malieveld tussen de leukste mensenmassa die je je kunt voorstellen. Trouwe fans en nieuwe fans, oude fans en jonge fans, stadse fans en fans met een boer'n accent, fans die op de fiets kwamen en fans die nog helemaal terug naar Friesland moesten. Maar we waren allemaal Bruce-fans en dat schepte een band.

Bruce. Een 66-jarige kerel met een gitaar om zijn nek, pretoogjes, een grote zweetplek onderaan zijn rug en een dijk van een stem. Klein van stuk, maar groot qua charisma. Hij nam ons moeiteloos mee in zijn wereld. Zou er iemand op het veld gestaan hebben die niet geraakt werd door zijn positieve energie? Ik kan me er helemaal niks bij voorstellen. Toen hij het podium op kwam lopen en zijn brede glimlach liet zien, was ik al hooked.

En toen: drieënhalf uur kippenvel, met een droom van een setlist. Van het ene liedje kreeg ik een brok in de keel en het andere liedje liet me onophoudelijk glunderen als een blije eikel. M'n armen hingen, ondanks mijn gewoonlijke terughoudendheid, bijna voortdurend in de lucht. Ik werd zo ontzettend blij van die man. Maar ja, wie niet.

Tegelijkertijd verbazing: woah, gebeurt dit echt? Deze man loopt toch tegen de 70? De zuiverheid van zijn stem, de manier waarop hij zijn retestrakke band leidde, de power. Potdomme. Speelde 'ie ook nog mijn favoriete nummers: My city of ruins en Jungleland. Bea en ik hadden bovendien geluk. Tijdens Hungry heart kwam hij heel dichtbij ons staan zingen met z'n stralende kop. Er zat niet meer dan twee, drie meter tussen ons in. Toen hij weer weg was, keken we elkaar aan: WOW. 

Eenmaal thuis blijf je hangen in je Bruce-roes. Je verslindt filmpjes op YouTube, je bekijkt je eigen foto's keer op keer, je communiceert in de Facebookgroep 'Tramps of the Lowlands' met gelijkgestemden. Je parkeert je Bowie-cd's in de kast, want je kunt geen andere muziek verdragen dan die van de rock-god uit New Jersey.

Ondertussen is The Boss bij zijn fans in Duitsland: dat voelt een klein beetje als liefdesverdriet. Maar wat ben ik blij dat ik die magische avond in Den Haag heb mogen meemaken. The Boss was fenomenaal en de avond was er één uit duizenden.